


امروز برای آخرین بار تئاتر"تنها سگ اولی می داند چرا پارس می کند مکبث" کاری از گروه تئاتر تی تووک بندرعباس در فرهنگسرای طوبا به روی صحنه می رود.این نمایش از تاریخ 24 تیر ماه در شهر آوینیون فرانسه در فستیوالی با همین نام اجرا می شود.
علاقمندان بندرعباسی می توانند امشب ساعت 20 از این اثر دیدن کنند،ابراهیم پشتکوهی نویسنده و کارگردان این تئاتر است و خانم ها مریم حکمت،فریبا امیری و آقایان،پیمان بخشی،رضا کولغانی،وحید رضا زارع مهرجردی،داود اسلامی،محمد سایبانی،مجید کشاورز،مسعود اولی بندری و بهروز عباسی دشتی در آن ایفا نقش می کنند.




این چهار عکس متعلق است به دو جوان هم سن و سال،اولی خانمی در ژاپن که برای برخی از عکس هایش بیش از 300 بار پریده است،در عکس های خلاق این خانم جوان ژاپنی،احساس شادی و جوانی و شور و نشاط و هر احساس خوبی که لازمه یک زندگی عادی انسانی است،دیده می شود.
اما دو عکس پایینی متعلق است به بهنام ذاکری،عکاس جوانی که من به تازگی با فتوبلاگش آشنا شده ام،بیشتر عکس هایش احساس تنهایی،غم،اسارت،افسردگی و هر احساس بدی را که یک انسان شکست خورده در برابر سختی های جامعه دارد را به ما نشان می دهد.
دیروز به صورت تصادفی با آثار این دو جوان هنرمند آشنا شدم،قصدم از این مطلب نگاه فنی نبود.فقط می خواستم یک مقایسه ای کرده باشم یک جوان ژاپنی را با یک جوان ایرانی.آیا برای رسیدن به زندگی بهتر تلاشی می کنیم؟ یا همچنان قرار است،بنالیم و بسوزیم و بسازیم؟
مدتی پیش مطلبی نوشتم در مورد یکی از عکس های خوب جشنواره عکس اردیبهشت که توسط هادی دهقان پور گرفته شده بود،حالا بعد از مدت ها این عکاس خلاق نوشته مرا خوانده است و پاسخی کوتاه برای آن نوشته است،البته آقای دهقان پور،فکر کرده است که این مطلب را آقای حسن بردال (عکاس و گرافیست هرمزگانی) نوشته است.این مطلب را در زیر بخوانید.



