آرمات: به جای برطرف کردن معضلات به افزایش آن ها کمک می کنیم

این فعال حوزه ادبیات گفت: نمی توان در برهه زمانی کوتاه به سر و سامان وضعیت فرهنگ و هنر پرداخت و این تغییر وضعیت به زمان و برنامه هدفدار نیازمند است.

سعید آرمات افزود: در طول هشت سال گذشته اتفاقات خوشایندی در حوزه فرهنگ و هنر در استان هرمزگان به وقوع نپیوست به گونه ای که وضعیت اکثر حوزه ها نشان دهنده این سخن بنده است.

وی با بیان اینکه در طول دولت های نهم و دهم شاهد از بین رفتن بسیاری از محافل و جلسات فرهنگی و هنری در سطح استان هرمزگان بودیم، اظهار کرد: در حالی که در دهه هفتاد هرمزگان می توانست به مجموعه شعرها و داستان های منتشر شده خود ببالد و به نویسندگان آن افتخار کند اما در دهه هشتاد نه تنها هیچ اثر در خور شأنی شاهد نبودیم بلکه آن محدود آثاری هم که جا برای تعریف داشتند با برخی جابه جایی ها به آثار بی محتوا تبدیل شدند و به نوعی سبب خارج از گود کردن هنرمندان شدیم.

این هنرمند برحسته هرمزگانی هنر امروز را هنری مصرفی و تولید آن را به روز دانست و عنوان کرد: برخی نویسندگان و شاعران همچون بنده چون پوستمان کلفت شده بود، در مقابل تمامی نامهربانی ها توانستیم گلیم خود را از آب بیرون بکشیم اما آن نسل جدیدی که شاید ظرافت در قلمش نمایان و شرم و حیا در ذاتش بود با این ناملایمت ها نتوانست سازگار باشد و به همین دلیل به خانه نشینی روی آورد تا پدید آوردن اثری جدید.

آرمات با اشاره به نمونه ای از عدم توجه به مقوله فرهنگ و هنر در استان هرمزگان، خاطرنشان کرد: به طور مثال در بندرعباس شهرکی به نام “زعفرانیه” نامگذاری شده که به اقتباس از شهرهای دیگر کشور بوده اما در همان شهرک، کوچه ها با نام کهور و کنار که واژه های محلی می باشد، تعیین شده که مردم را دچار سردرگمی کرده که به نوعی بومی زدگی را در کنار بومی گرایی قرار داده ایم و نوعی آسیب را به وجود آورده که حال می توان این نکته کوچک را به کل مقوله فرهنگ و هنر استان تعمیم داد.

وی در بخش دیگری از سخنانش مهمترین اولویت دولت تدبیر و امید در مقوله فرهنگ و هنر را به آسیب شناسی تخصصی در حوزه های مختلف دانست و عنوان کرد: این آسیب شناسی به منظور جبران ضعف ها و آگاهی کامل از تمامی حوزه ها باید صورت بگیرد.

این فعال حوزه ادبیات مشکلات حوزه فرهنگ و هنر را در دو معضل اساسی قلمداد و اضافه کرد: مهمترین معضل عدم فرهنگی بودن مدیران حوزه فرهنگی است که بهترین حالت در طول هشت سال گذشته غیر فرهنگی بودنشان و بدترین حالت آن ضدفرهنگ بودنشان بود و دیگر ضعف موجود نداشتن تعامل در بین مدیران با جامعه فرهنگ و هنر است.

آرمات در پایان با اشاره به اینکه همچون گذشته به نگاه انتقادی خود ادامه خواهد داد، گفت: باید دولت یازدهم به بازکردن فضای فرهنگ و هنر کمک نماید تا آسیب ها و مشکلات پیدا شده و برطرف کردن آن ها در قالب یک برنامه مدون بپردازیم./منبع ایسنا

نوشته کوتاه استاد مهدی عطایی از فرهنگ و هنر در استان

فرهنگ وهنر استان : در سطح استان باید گفت که ما شاهد فروپاشی فرهنگی و هنری هستیم گزاف نیست اگر گفته شود ویرانه ای آوار شده از دولت سابق به دست مدیرکل ارشاد اسلامی دولت جدید رسیده است. وضعیت اسفناک مالی و استفاده ی از بودجه های فرهنگی و هنری در بخشهای خدماتی عدم توانایی مدیران در عملیاتی ساختن برنامه ها و متوقف شدن تصمیم گیری ها در سطح برگزاری جلسات ، تنگناهای سیاسی ، مذهبی و اجتماعی که محدودیت های ناخواسته ای رابر مدیران تحمیل می کند اغراق در برنامه ریزی های کوتاه مدت و خرد و غفلت از برنامه ریزی دراز مدت به روز مره گی افتادن مدیران و نداشتن نگاه هدفمند به فرآیند برنامه ریزی و مجموعه ی نا کار آمدی سیستم مستهلک اداری ، قرار نداشتن افراد غیر متخصص در پست ها ی تخصصی پایین بودن معدل سطح تحصیلات عالیه کارکنان اداری خسارت های جبران ناپذیری بر فعالیت هنرمندان و اصحاب فرهنگ وهنر وارد کرده است . 
نشریات به سختی هزینه ها و کاغذموردنیاز خود راتامین می کنند انجمن موسیقی با محدودیت های خاص خود مواجه است نقاشان ومجسمه سازان مستعد استان دستشان خالی است و برای تهیه مواد مورد نیاز خود با دل شکستگی هایی مواجه می شوند در بخش هنرهای نمایشی و خلق آثار نمایشی که انجمن نمایش توان عقد قرارداد با هنرمندان تئاتر ندارد و در نتیجه اثری هم خلق نمی شود ، کاتبین و خوشنویسان و خطاط های استان با دستان شگفتی سازخود از جان مایه می گذارند تا بلکه بتوانند بخش کوچکی از خلاقیت های خود را به نمایش بگذارند همین وضعیت در انجمنهای عکاسی و سینمای جوان نیز کم و بیش جریان دارد.

بندرعباسی که من دوست دارم.

مدتی پیش یه مطلب نوشتم در مورد زیان های قلیان و همه گیر شدن آن در بندرعباس،که بحث های جالب و مفیدی در شبکه های اجتماعی به وجود آورد.حالا قصد دارم از زیبایی شهر بنویسم.این شب ها بندرعباس واقعا خنک است،پیشنهاد می کنم به ساحل بروید و از این هوای خوب تنفس کنید.

در ساحل پارک غدیر تعداد زیادی دختر و پسر جوان در حال ورزش کردن هستند،چهار به چهار رو در روی هم تمرین والیبال می کنند،دو به دو کنار هم رکاب می زنند،سه نفری یا یک نظم جالب قدم می زنند و شعر "شوو تارن" منصفی را زمزمه می کنند.به دو دختر نوجوان می رسم که سخت در حال تمرین هستند،هدفشان قهرمانی در المپیک است و عاشق تکواندو هستند.

به دریا نزدیک می شوم دختر جوانی در حال تمرکز مخصوص یوگا است،کمی آن طرف تر پسرکی با مادرش شن بازی می کند،مردی در آب دراز کشیده و ساحل تمیز است.به خانه بر می گردم چقدر حال من خوب است.

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت        این عوعو سگان شما نیز بگذرد

مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد.

مرتضا نیک نهاد فیلمساز و پرسش گر هنری هرمزگانی چند روز پیش سوالی را مطرح کردند."چرا محدوده هنرمندانی که اثر عرضه می کنند سال هاست که تنگ مانده؟"

خب سعی می کنم خیلی ساده و روان به این پرسش از نظر خودم پاسخ بدهم.من وارد جزییات می شوم و از دلایل موفقیت سه فرد نام می برم،سعید آرمات،احمد کارگران و ابراهیم پشتکوهی.فقط لازم که ذکر کنم که این مطلب را کسی می نویسد که در جای خودش منتقد آثار این سه هنرمند هم نیز می باشد اما واقعیت را که نمی شود ندید.

اول از آخر شروع می کنم. ابراهیم پشتکوهی :من سال هاست که با این هنرمند فعالیت می کنم به شدت مطالعه می کند در مواقع آماده سازی یک تاتر هشت ساعت در شبانه روز تمرین می گذارد و ماه پایانی منتهی به اجرا این تمرین ها به 16 ساعت در شبانه روز هم می رسد. همیشه ناراضی است تا بازیگر قانع نشود،هیچ وقت او را بی دفترچه مخصوصش نمی بینید.مدام در حال نوشتن است،شعر،ترانه،نمایشنامه،فیلنامه،طرح،مقاله و... او بی شک موتور خستگی ناپذیر موفقیت های گروه تاتر تی تووک در این سال ها بوده و نمی شود کتمان کرد.ابراهیم یک عملگرا است.

سعید آرمات:شاعر،منتقد و تحلیل گر. سعید اهل مطالعه زیاد  است ادبیات،سینما و رسانه را به خوبی می شناسد همیشه در حال تمرین شعر نوشتن است،معتقد است که دوران شعر باید الهام شود گذشته و برای نوشتن باید عرق ریخت،رک و پوست کنده و بدون محافظه کاری در مورد هنر هرمزگان سخن می گوید و با هیچ کس تعارف ندارد،شناخت فوق العاده او از جریان های ادبی غرب و شرق باعث محبوبیت او در کلاس های دانشگاه شده. با تمام سختی انجمن شعر را حفظ کرده است.من او را به عنوان یک روشنفکر سخت گیر در هرمزگان می شناسم .سعید یک عملگرا است.

احمد کارگران:نقاش،مجسمه ساز،جستجوگر هنر مدرن.احمد متفاوت ترین نوع هنرمند هرمزگانی است که من دیده ام او در ظاهر به یک عارف شبیه است فقط کافی خانه و محل کار او را از نزدیک ببیند تا متوجه شوید،از علاقه به سهرودی، حلاج،مولانا تا تاثیر پذیری از رنج ترانه های ابراهیم منصفی.اما در عین حال او خطرناک ترین فرد برای هنر کلاسیک است،هیچ چهار چوبی را بر نمی تابد و همیشه به آرامی در حال نابودی است.تک رو و آرام است اما در تولید جمعی ترین اثر هنری تاریخ هرمزگان (فرش خاکی) موثر ترین است.همیشه در حال کشف است فقط کافی است نگاهی به کارنامه آثار او بیندازید تا متوجه شوید که چرا او هم مثل دو نفر قبلی یک عملگرا است.

نوشتن در مورد این سه نفر به این معنی نیست که کسی دیگر در این استان فعالیت نمی کند،من قبلا در مورد هنرمندان میناب ، رودان ،بندر لنگه و بندرعباس مطالب زیادی نوشته و مصاحبه های مفصلی انجام داده ام.اما استمرار این این سه فرد در این 15 سال اخیر ستودنی است و البته بهانه ای که ذهن مرتضا نیک نهاد برای من به وجود آورد.اما در مقابل ما با افراد تنبلی در استان طرف هستیم که اگر چه شناخت کافی را دارند اما در ارائه اثر به شدت ضعیف هستند و این موضوع تنبلی باعث شده که محدوده هنر هرمزگان تنگ شود.اگر چه معتقدم نسل جدید خیلی درگیر فیس بوک است و مطالعه ندارد و این بسیار خطرناک است.

گفتگو مرتضا نیک با احمد کارگران

■ احمد کارگران : من می گویم هنرمندِ محتاط
■ نیک نهاد : من می گویم هنرمندِ ترسو

■ انگار هر چندوقت یکبار باید بنشینیم و درباره ی احوال فرهنگی و هنری امان صحبت کنیم ، مرور مجدد مسیری که در آن حرکت کرده و داریم پیش می رویم ، اما آیا دارد پیش می رود ، اگر می رود چطور می رود و اگر متوقف مانده ایم چرا ، آنهم در گذار از دوره ی محمود احمدی نژاد و ورود به دوره ی جدید . با احمد کارگران نشسته ایم به گَپ ، او یک ویژگی منحصربفرد دارد ، کمتر او را می بینیم اما مطمئن باشید حواسش به همه جا هست ، البته که منظور به اوضواع پیرامونش است ، خوب رصد می کند ، خوب می بیند ، این ها را می تواند در تابلوها ، مجسمه ها و البته که پرفورمنس هایش دید ، احمدِ حالا چهل ساله می تواند بهترین پاسخ ها را به پرسش هایم بدهد .

■ در ابتدا با یک سوال کوتاه گَپ مان را آغاز می کنم که گُمان خودم است و قرار هم نیست نگاه مطلقی به اوضاع و احوال داشته باشم ، چرا حلقه ی هنرمندانی که اثرشان را طی سالهای اخیر عرضه می کنند تنگ مانده است ؟

خب تحلیل این مسئله به نگاه بیرونی نیازمند است و البته در وضعیت درون قرار داشتن تحلیل را یکسویه می کند ، این چرای شما به گمانم دلایلی مختلفی دارد مهمترین آن را من ویژگی نسلی می دانم ، هنرمندان دهه پنجاه به سبب شرایط خاص و محدودیت های زیستی و تجربه شان در دهه ی مهم 60 و 70 صاحب تجربه ی متفاوتی نسبت به دیگران هستند ، دلیل بعدی شرایط اقلیمی است که اجازه پویایی را از هنرمند تا حدود زیادی می گیرد علت دیگر میزان مطالعه و جدیت در پیگیری منابع و دانش مرتبط با تخصص هنری است ، امروز می طلبد که هنرمند حوزه مطالعات و فراروی خود را گسترش دهد ،خوب البته شما نگاه تحلیلی بهتری که همیشه داشتید دوست دارم نظر شما را در مورد سوالتان بدانم.

■ تلاش می کنم در ادامه نظر خودم را هم در قالب پرسش ها مطرح کنم ، پاسخت یک پرسش دیگر را ایجاد می کند ، تو تحلیل ت این است که هنرمندان دهه های پس از شما آن کوشش لازم شما رو ندارند ؟ اگر ندارند لابد یک فرآیندی داشته ؟

بیشتر منظورم زیست و درک شرایط دهه ی شصت و هفتاد در ایران بود ، البته فراموش نکنیم محدوده بحث ما جغرافیای هرمزگان خصوصن بندرعباس است نه ایران ، حال می تواند این مسئله در مورد متولدین اوایل دهه شصت هم باشد ، تفاوت نسلی بیشتر به جهت تفاوت فاکتور های زیستی و گستره ی بستر آن است بطور مثال دسترسی به منابع هنری اعم از کتاب یا موسیقی در دهه ی شصت به سختی صورت می گرفت در نتیجه ذخیره بدست آمده از سویی هم ارزشمند بود هم طول مدت خوانش آن در زمان طویل و کشدار می شد و این خصیصه باعث درونی تر شدن قطعه ی موسیقی یا رمان می شد در صورتیکه امروز با گسترش و تکثر اطلاعات میزان دسترسی و مقدار ماده ی دریافتی آن هم ساده و هم زیاد شده است و این مسئله همان بحران و شکاف میان اطلاعات به مفهوم اینفورمیشن و دانش به مفهوم نوولج را پی آورده است ، شاید میزان اطلاعات ما در زمان حال بسیار افزایش یافته ولی آیا به همان اندازه تبدیل به دانش در گستره وسیع توزیع خود شده?

■ اتفاقن من هم به این موضوع فکر می کنم که این هجوم اطلاعات و داده های مجازی دارد کجا انباشت میشود ، اصلن دارد به کار می آید یا خیر ؟ میخوام مصداقی پیش برویم تا برای مخاطب هم ملموس تر باشد . شما نماینده ی پرکارِ نسل خودت در محدوده ی هرمزگان هستی ، تو اولین نمایشگاهات رو در اوایل دهه ی هفتاد گذاشتی ، در جایی مثل معبد هندوها ، این احساس نیاز بود ؟ آزمون و خطا بود ؟ عطش دیده شدن داشتی ؟
چه بود ، آیا تعریف از ارایه اثر ، چگونگی و چرایی آن با حدودن بیست سال قفل تفاوت کرده است ؟

در مورد عرضه اثر باید بگویم در یک سیکل و گردش صحیح هنری سه عامل آفرینش ، عرصه و دریافت ، شکل صحیح آن خواهد بود می بینید که عرضه یا توزیع هنری در مرحله دوم قرار دارد و با مرحله ای جلوتر از آن یعنی دریافت هم مواجهیم ، دریافت در واقع سهمی از مصرف مخاطب است که هنرمند شاید در این پروسه چندان خود را درگیر نکند ولی قاعدتن در این فرایند حضور دارد ، باز اگر برگردیم به محدوده مکانی بحثمان یعنی جغرافیای هرمزگان شاید دلیل و معظل اصلی بیشتر خارج از اختیار و اقتدار هنرمند است طبیعی ست که عرضه به بردارهای در هم تنیده ای نیازمند است که بخش هایی چون شرایط و مکان بسیار مهم اند و برخی از آنها در اختیار هنرمند نیست ولی نکته ای اینجا مهم است این است که شرایط امروز ما برخی از این شرایط را تغییر یا جایگزین کرده است بطور مثال وسعت و جای عرضه ی یک اثر هنری در فضای رسانه ای امروز جایگزین محیط های محدود مکانی و زمانی شده است .
یا از سویی وجه تکمیلی آن را بیشتر کرده است بنابراین این هنرمند است که در مراحل بعد تصمیم خلاقانه و هوشمندانه خود را بروز می دهد و قاعدتن درک شرایط و همسو کردن آن با خود ویژگی عصر و زمان زیست یک هنرمند است ، علاوه بر استفاده از تنوع در بکارگیری شکل های مختلف هنری در تولید اثر این ویژگی می تواند در عرضه آن هم صورت گیرد.

■ با توجه به تحلیل ت نسبت به مرحله آفرینش ، بنظرم آن انباشت اطلاعات و دادها ، این در دست رس بودن سهل الوصول ، هنرمند را نه تنها جسور نکرده بلکه بنظرم هنرمند را به موجودی ترسو تبدیل کرده ، چطور ؟ ، من در حوزه ی علاقه مندی خودم که سینماست عرض می کنم که به لطف دنیای اینترنت و حجم وسیع دادها مخاطب در هر لحظه می تواند هر فیلمی را با هر سلیقه ای را دانلود کند و ببیند ، این کار فیلمساز را برای آفرینش سخت کرده ، درباره فقر دانش در ادامه صحبت می کنم ، اما میخواهم بگویم دنیای مجازی مخاطب عام را جسورتر کرده و هنرمند را ترسوتر .

البته این نظر شما نمی تواند مطلق باشد یادمان باشد ما در وضعیت جغرافیایی مشخص این موضوع را بررسی می کنیم واژه ترسو نسبت مناسبی نیست شاید محتاط بودن .صحیح تر باشد بینید ما در عصری قرار گرفته ایم که تمامی تجربه های هنری پیش از آن صورت گرفته از دهه ی هشتاد میلادی حتی واژه آوانگارد هم دیگر تمام شده بود هر گونه پیشتازی در زمان کوتاهی تا پایان قرن بیستم صورت پذیرفته بود صحبت از مرگ هنر حتا ، با این وضعیت ما در حال حاضر خود را مقابل هزاران تجربه می بینیم که بسیاری از آنها بدون اطلاع مان تحت عنوان یک ایده ی ذهنی برای مان پیش آمده ولی بعد یا قبل اجرا متوجه می شویم این تجربه ای تکراری است و بقول شما چه بسا بیننده و مخاطب زودتر از ما آنرا دیده یا دریافته است ، خب در چنین موقعیتی درست تر این است که هنرمند ایده های خود را چه از منظر فرم و چه محتوا پیش از اجوایی کردن به جستجو بگذارد. اینجاست که هنرمند محتاط تر می شود البته در همین باکس و نه معتقدم که دو حوزه ی وسیع تر و اگر بخواهیم کلی تر به مسئله نگاه کنیم من کار های معاصر را بسیار جسور می بینم. از دیدگاه مدر نیسمی تا حدودی با شما موافقم ولی در حوزه هنر معاصر نظرم در مقابل شماست این هنرمند است که جسارت بیشتری داشته ، اساسن وارد شدن هنر به هر منطقه و محدوده ای که تا پیش ازاین قلمرو هنر نبوده و اتفاقن بدون اجازه وارد شدن در آن توسط هنرمندان خود گواه این مسئله است امروز حوزه هنر آنقدر وسیع است که دیگری حد و مرزی برای آن نمی شود قائل بود از سیاست گرفته تا جامعه و اجتماع و غیره زمانی که هنرمند چینی در یکی از کارهای خود هزار و یک روستایی چینی را به مدت یکماه در شهر کاسل آلمان می گرداند و بعد همه ی آنها را به روستایشان بر می گرداند قاعدتن آن چینی روستایی دیگر نمی تواند مثل گذشته خود باشد و این را آی وی وی برایش ساخته. حال چه می خواهیم در مورد هنر معاصر بگوییم.

■ بنظر می آید آن جسارت در آفرینش از بین رفته ، لااقل از نظر من ، در زمانه ای هستیم که مخاطب خودش را به سریعترین شکل ممکن به میدان عرضه می رساند ، و خودش را سهیم می بیند ، به خودش اجازه ی اظهار نظر و نقد می دهد ، قصدم نفی دنیای مجازی نیست . نقش شرایط سیاسی اجتماعی را چقدر ارزیابی می کنی ؟

بی شک سیاست و اجتماع کنونی نقش موثری داشته ، ما در موقعیتی از زمان قرار داریم که هنوز بسیاری از مولفه های صحیح اجتماعی شکل نگرفته هنوز بدنبال خواسته های بدیهی فردی و اجتماعی خود هستیم و گاهن این مسئله بر هنر ما پیشی می گیرد در این بستر ناقص و سترون از موجودیت و هویت هنرمند بودن برای پیشبرد اهداف مدنی ، سیاسی و اجتماعی بهره گیری کردیم این موضوع البته به سبب نقصان نهاد ها و افراد متخصص مرتبط با ای گرایش ها در جامعه ی ماست که باعث شده هنرمند نقش مصلح اجتماعی و فعال سیاسی و مدنی را ایفا کند حال این موضوعات یعنی سیاست و اجتماع بر او مستولی شده هم خود در برابر آن منفعل شده است. وضعیت دشواری است البته که باز اگر بخواهیم دقیقتر و منصانه به آن نگاه کنیم باید بگوییم که در این بحران باز این هنرمند بوده که بیش و بهتر از دیگران نیسته عمل کرده ، هم در نقش خودش هم در نقش دیگری و این همان شرایط خاص زمان ماست که موقعیت را دشوار کرده است.

■ نمی خواهم بحث به سمت وظیفه مدنی هنرمند پیش برود چون خودش موضوع مفصلی ست ، به عقب تر بر میگردم ، آن هنرمند به زعم من ترسو و به زعم تو محتاط کجاست ؟ باز هم تاکید می کنم بحثم در حوزه هنر هرمزگان است ، با مصداق پیش می روم ، گروه تی تووک با هدایت ابراهیم پشتکوهی وارد شانزدهمین سال تاسیس خود شده ، پشتکوهی از نسل شماست ، اما برای تی تووک فعلی که هستی اش را به تهران ترانسفر کرده آیا جایگزینی ساخته ایم ، البته نمی توانم از چهرهای از چهره های تازه چشم پوشانی کنم ، اما به این فکر می کنم که آیا آنها می مانند ، من در جستجوی عرضه ام ، و طبیعی ست که از آفرینش بی اطلاعم ، این عرضه چرا محدود شده ؟ این حلقه چرا بسته مانده ، ضمن اینکه روند تی تووک را ستایش می کنم ، اما می گویم آنها رسالتشان را انجام داده اند ، اما انشعاب نداشته اند ، در حوزه کاری خودت هم بحث وجود دارد که در ادامه اشاره می کنم .

من هنوز متوجه نشدم عرضه در نسل های دیگر نیست? یا عرضه ی نسل مذکور محدود است? و آیا شما به این نسل بندی معتقدید و بررسیتان را بر همین اساس گذاشته اید یا نه نگاهتان کلی است و در مجموع هنر استان فارغ از نسل ها را می خاهید درباره اش حرف بزنیم ، به هر صورت من یکی از دلایل سوال اول شما را این تفاوت نسلی می دانم البته از منظر خودم و تجربه ی بیست ساله ام در این جغرافیا .

■ من تاکید ویژه ای رو نسل خاصی ندارم ، نگاهم کلی ست ، تو می توانی از اساس من را رد کنی و بگویی وضعیت توزیع نرمال است ، یعنی همانقدر که کاشته ایم داریم برداشت می کنیم ؟

خب گمان می کنم دوباره اگر برگردیم به هرمزگان دو مسئله را همین ابتدا باید تفکیک کنم یکی نگاه از منظر درونی و البته کاملن شخصی که در موارد بسیاری می تواند ناقص باشد ، یعنی نگاه کسی که خود هم باید دیده شود و مورد کنکاش سوال شما قرار گیرد ، آیا در همان محدودیت هست? و نگاه از منظر یک ناظر بیرونی که قاعدتن تحلیلگر خبره ای را می طلبد که نیستم. اما از نگاه شخصی جدای از عوامل و علل چند گونه بالا مهمترین عامل بصورت کلی به جد شرایط سیاسی و اجتماعی است نزدیک به یک دهه نظارت و کنترل و خواست های ایدئولوژیک بر هنر و هنرمند آنقدر عرصه را تنگ کرده که عرضه هم تنگ شود ، با این وجود اگر منصفانه تر و کمی صریح تر با این موضوع روبرو شویم می بینیم این فاکتور در آفرینش و ارائه تعداد محدودی از هنرمندان هرمزگان موثر بوده است ، اگر در یک شمای کلی سه گروه را در نظر بگیریم گروه اول که نوع ، دیدگاه و آثارشان در معرض فاکتور یاد شده قرار گرفته و عرضه شان محکوم به سانسور بوده ، گروه دوم که خود را در شرایط سازگاری قرار داده اند و با زیرکی این شرایط را یا دور زده یا جسته اند ، در این مورد باید بگویم فرق آشکاری است میان سازش با سازگاری ، هنرمندی که توانسته خود را با شرایط و موقعیت دشوار سازگار کند و کار خود را به مرحله عرضه برساند و گروه سوم که سازش کارانند که همیشه هستند و همواره بر باد امید دارند. حال بهاین ترتیب در نگاه کلی اگر بخش سوم را حذف کنیم گمان می کنم هنر هرمزگان در مجموع کیفیتش در قاعده ی گروه اول است که خب دم تیغ بوده این سالها و طبیعیست که عرضه نشده که حالا برایش ترازوی سنجش کمی بگذاریم ، و گروه دوم هم بنظرم نمونه های بسیاری ازش داریم که خود شما مثال زدید.
اگر رفتار یک سویه ی مرکز با خودمان به هرمزگان و نگاه خودمان به بندرعباس را کنار بگذاریم البته که موارد و شواهد بسیاری در کمیت و کیفیت آثار هنری بوده و هست میناب لنگه رودان بستک پر رنگ ترینشان هستند یا جاسک و فیلمهایشان در حوزه مستند ، که گاهن جسارتشان ستودنی است ، مسئله شاید آگاهی بر جسارت در اثر هنری است که زمان و منتقد وا گشای این مساله است ، در بندرعباس و ضعیت کمی پیچیده است و موضوع را باید دسته بندی شده دنبال کرد هر حوزه از هنر مسائل و معضلات خودش را دارد ، ادبیات سینما نمایش تجسمی و موسیقی و.. در این مورد فاکتور اصلی و مشترک همه را می توانم برخورد های افراد و بیش از همه نسل خودم را موثر بدانم صراحتن دو مساله را باید بپذیریم یک نوع برخورد خشک و البته کمی خود محور نسل ما که شاید به همان خصیصه تفکیک نسلی بر می گردد و دوم عدم جدیت ما در تعامل و همسو نگری با نسل های بعدی است گمان کنم در نوع عبارات همین متن هم این ویژگی را درک کرده اید. با این همه هرمزگان صاحب هنرمندان پر تلاشی است که نمی توان از منظر من و نگاه یکسویش به مساله درباره ی آن قضاوت کرد ، پیشنهاد من این است که با هنرمندان نسل بعد از ما که جسارتشان در تولید و آفرینش بیشتر بوده و هست گفتگو کنید. نسل ما نسل محتاطی است و البته چونان کرگدن کم و تنها


■ و تو متعلق به گروه اولی ؟ یعنی چیزی که از تو می بینیم از صافی سانسور رد شده یا اینکه درون تو ناخودآگاه دست به سانسور میزند ، به این دلیل این را عرض می کنم که تو متوقف نشده ای ، خواه احمدی نژاد رییس جمهور باشد خواه خاتمی ، این رازش چیست ؟

یک به هیچ وجه ادعا ندارم که در دسته اول قرار دارم ، دو گاهی وقت ها عصبانیت خوب است ، باید اعتراف کنم که سوالت عصبانیم کرده ، این که کجایم و خود سانسوریم تا چه حد است به قضاوت دیگران و مخاطب ، اما اگر مقصودتان عرضه آثار در این دوره هاست و به قول شما عدم توقف آنها در این بحران هم در مواری تاوانش را داده ام هم نوع و فضای ارائه آنها را تا حدود زیادی یافته ام ، اگر قرار باشد در زمانی که راه های ارائه و عرضه اثر تا این اندازه متفاوت و متکثر شده به بهانه ممیزی ژست بگیرم هم به خودم خیانت کرده ام و هم به عقل هنرمند توهین ، اگر هنرمند مدعی است که موجود باهوشی است در این لایبرنت چند لایه ای ارائه اثر حتمن راحش را پیدا خواهد کرد ، ما که در عصر تک محوری و تک کانالی توزیع نیستیم ، زمانی تنها مجرای عرضه ی ادبیات و ضعیت چاپ و مکتوب بود اما در زمان کنونی بیشتر به تمسخر می ماند اگر هنرمندی اذعان کند تنها راهش این طریق است و آنهم که بسته است ، موش را اگر در هزار تو بگذارید راهش را پیدا می کند چه برسد به هنرمند ، مگر آنکه ماهیت و وجودش را در همین ناله های پس افتاده بداند. به گمانم هیچ هنری دیگر در قید مجراهای تعریف شده قبل برای عرضه نیست حتی به جهت فراگیری نیز گستره آن بیشتر است ، در نظر بگیرید همان ادبیات مکتوب حداکثر تیراژ معقول اش می شود دو هزار تا ، در صورتیکه فضایی مثل فیس بوک می تواند برای همان هنرمند بیش از دو هزار نفر را پوشش دهد بعلاوه شبکه عظیم پیوندی این دو هزار نفر که حساب کنید چند نفر می شود و ضربدر زمان هم کنید برای آینده و سالهای سال که همینطور جاری می شود . در مورد آثار تصویری می شود اثررا در طبیعت یا مکان غیر دولتی تولید کرد و از مجراهای متفاوت و رسانه های بسیاری عبور داد . مساله مهم خود اثر و فهوای آن است که در قضاوت هنرمند موثر است نه از زاویه ای که شما به نگاه کرده اید ، درست است که نوع نگره سیاسی و حاکم متفاوت بوده و البته موثر در وضعیت هنری اما استیلای کامل بر هنر و هنرمند نه داشته و نه دیگر خواهد داشت. این هنرمند است که نسبتش را با حاکمیت تعریف می کند نه آنکه حاکمیت و سیاست نسبتش را تعیین کند.

■ من نه تنها قصد نداشتم عصبانیت کنم بلکه میخواهم تحسین ت کنم ، تو آنقدر باهوش بوده ای که به راحتی سانسور را دست به سر کنی و در یک مجمع رسمی هنرت را عرضه کرده ای ، آنقدر هم بازتاب داشته ای که به یک حساب دو دو تا چهارتایی با خودت برسی . اما با شکل گیری مسیرهای توزیع چرا ادبیاتی ها ، از این بابت گفتم ادبیات چون نام بردی ، همیشه نسبت به سانسور گله مندن ، عامل کم کاری و عرضه را نظارت سرسختانه ی دستگاه های نظارتی می دانند ، آیا آنها به دنبال توزیع رسمی اند ، یعنی کتابی از کانال دولت مجوز بگیرد ، چرا هنوز درگیر موانع دست و پا گیرند ، پس جایگاه شبکه مجازی و خطوط ارتباطی جدید کجاست ؟

خب بهتر است این بحث را با هنرمندی از حوزه ادبیات دنبال کنی ، بحر حال این دغدغه و مساله جای صحبت بسیار دارد و درست تر خاهد بود اگر دوستان دیگر خصوصن نسل جدید درباره اش حرف بزنند.

■ ما واقعن آنطور که تو میگوییی هنرمان دم تیغ بوده ؟ یعنی آنقدر فرآیند توزیع وسیعی داشته ایم که به یکباره بخورد به دیوار سانسور و متوقف شود ، و دو اینکه تو خودت فرمول مشخصی برای جستن از ممیزی داری؟ می دانی چرا این را می پرسم ، چون در این سالها بدون توقف در مجامع رسمی حضور داشته ای ، اثرت ارایه شده ، اتفاقن مابه ازای اجتماعی داشته ، در زیرلایه اثرت نقدی جریان دارد ، اینها فرمول دارد ؟

صحبت از بررسی و نگاه به حداقل یک دهه بود بی انصافیست اگر گمان کنیم شرایط امروز درباره ی عرصه های جدید و تنوع رسانه مثلن در اوایل ده ی هشتاد نیز اینگونه بوده ، این مسیر ها نتیجه تحولات و عمومی شدن آنها در چند سال اخیر است ، بنابراین بخش عمده ای از تولیدات هنری ما در نتیجه ی قهر و یا درگیری با نهاد های دولتی و رسمی دیده نشده ، اینکه چه میزان بوده معلوم است که نمی دانیم چون ندیده ایم و نشنیده ایم. اما در مورد خودم سعی کرده ام دو تعریف مشخص را داشته باشم اول اینکه زمانی که قرار است از فضای رسمی استفاده کنم راه حل آنرا پیدا کنم و تنها به جهت اجبار در عرضه از آن استفاده کرده ام زمانی که تنها فضای استاندارد بطور مثال گالری در حیطه ی شخصی و آزاد نیست راهی نبوده جز رفتن به سمت آن اما مساله اصلی تنها استفاده از فضا بوده نه امکانات و بودجه های خاص رسمی یا بدتر از آن تزریق خواست و دیدگاه ایشان و باز بدتر تغییر محتوای اثر برای فلان جشنواره یا برنامه خاص ، اینها مواردی است که باز گمان می کنم یا ندیده اید یا دارید اجحاف می کنید اگر کار کردن و تداوم در فضای مورد اشاره شما برای من همراه با چنین مواردی بوده حق دارید ولی در کدام جشنواره یا برنامه یا جنگ حضرات ، برای دریافت جایزه ای یا اعلان وجود پریده ام. دوم فضای و نوع کارم را بی پشتوانه ای در وضعیت شخصی با هزینه خودم و در کار گروهی بصورت مستقل تعریف کرده ام مثلن در مورد فضا بعضا در بسیاریشان از فضای عمومی استفاده کرده ام که خوب بهایش مثلن در اجرای " شهر ممکن " بازداشت ، دادگاهی و تا امروز عواقبش را همراه دارم و یا تذکر های حراستی همان اداره مذکوره که بعد از هر کار بوده و هست نتیجه اش هم بازبینی و تفتیش از قبل اجرا در فضای رسمی ایشان است یا در مورد نمایشگاه " سوز " تعهد اولیه و سپس تهدید و نهایتن تعویق در بازگشایی بود. فضای های مستقل گروهی را هم که همگی با هزینه ی خود هنرمندان بوده ، البته نباید فراموش کرد نوع کارهای هنر جدید به سبب ویژگی خاصشان در استراتژی یعنی دوری از مکان و فیزیک رسمی خود راهش را تعریف کرده و بند وابستگی را تا حدود زیادی بریده طبیعیست که این نوع هنر در قیاس با مدیوم خاص دیگری که هنوز مورد عنایت نهاد رسمی ، چه از لحاظ بودجه و چه مکان هستند ، تفاوت بیشتری و وابستگی کمتر و حتی هیچ وابستگی ندارند. می توانم کاری مثل " بکارت اجساد ' را شخصن هزینه کنم در روستایی اجرا کنم و در فضای مجازی عرضه کنم ، قرار هم نیست به ازایش دم مسئولی را ببینم یا بروم بوایش جایزه ای بگیرم ، می بینید هیچ فرمولی اینجا نبست مهم این است که تو از هنرت چه می خواهی یا می خواهی هنرت برایت چه کند?

ادامه دارد ...