بهشب

یادداشت‌ها

بهشب

یادداشت‌ها

تی تووک امسال هم در بخش مسابقه بین الملل

22 نمایش برای حضور در بخش «مسابقه بین‌الملل» سی‌وچهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر انتخاب شدند.

به گزارش سایت ایران تئاتر به نقل از روابط عمومی سی‌و‌چهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، 9 نمایش از کشورهای ژاپن، مجارستان، عراق، اسپانیا، گرجستان و آلمان که در بخش بین‌الملل جشنواره حضور دارند به همراه 13 نمایش از ایران  در بخش‌های تولیدهای تازه، مرور، میهمان و برگزیدگان استانی فجر برای شرکت در بخش رقابتی «مسابقه بین‌الملل» سی‌و‌چهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر برگزیده شدند.

اسامی نمایش‌های منتخب برای حضور در بخش «مسابقه بین‌الملل» سی‌و‌چهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، به ترتیب حروف الفبا، عبارتند از:

نمایش‌های ایرانی:

«آخرین انار دنیا»  نوشته و کارگردانی ابراهیم پشت‌کوهی از بندرعباس (از بخش تولیدهای تازه)

«ازدواج آقای می سی سی پی» نوشته فردریش دورنمات و کارگردانی احسان فلاحت‌پیشه از تهران (از بخش مرور)

«اودیسه» نوشته امین طباطبایی و کارگردانی آرش دادگر از تهران (از بخش میهمان)

«تکه‌های سنگین سرب»  نوشته و کار ایوب آقاخانی از تهران (از بخش میهمان)

«بیضایی» نوشته و کار سید محمد مساوات از تهران (از بخش مرور)

«ترانه‌ای برای تو» نوشته و کار امین ابراهیمی از خرم‌آباد (از بخش مرور)

«جنایت و مکافات» نوشته و کار ایمان افشاریان از تهران (از بخش مرور)

«دیوان شرقی- غربی»  نوشته و کار محسن حسینی از تهران (از بخش میهمان)

«سفر به نهایت دور» نوشته و کار محمد میر علی اکبری از تهران (از بخش تولیدهای تازه)

«شب آوازهایش را می‌خواند» نوشته یون فوسه و کارگردانی رضا گوران از تهران  (از بخش میهمان)

«فهرست» نوشته گروهی و کارگردانی رضا ثروتی از تهران (از بخش مرور)

«مجلس قربانی سنمار» نوشته بهرام بیضایی و کارگردانی شیما جواد پور از بوشهر (از بخش برگزیدگان استان‌ها)

«وانیک» نوشته واتسلاو هاول و کارگردانی سهراب سلیمی از تهران (از بخش مرور)

نمایش‌های سایر ملل:

«بازی سایه»  نوشته و کار تاتسویا هاسه گاوا از ژاپن (از بخش بین‌الملل)

«خانه‌ای در آسیا»  نوشته الکس سرانو، پاپالاسیوس، فران دوردال  محصول کمپانی سنور سرانو از اسپانیا

«دگردیسی پروانه شدن»  نوشته و کار سوفیا برسزی از مجارستان (از بخش بین‌الملل)

«رقص مرگ- بی لالا» محصول مشترک ایران و آلمان نوشته و کار یاسر خاسب

«شیزوفرنی» نوشته و کار حسین یاسر العبادی از عراق (از بخش بین‌الملل)

«فاجعه» به کارگردانی الکس سرانو از اسپانیا (از بخش بین‌الملل)

«من مده‌آ» نوشته و کار سالومه یوگلیدز از گرجستان (از بخش بین‌الملل)

«هدا گابلر»  نوشته هنریک ایبسن و کارگردانی ماریانه رولند از نروژ

«هملت» نوشته ویلیام شکسپیر و کارگردانی توماس اوسترمایر از آلمان (از بخش بین‌الملل)

خیلی خوبن


جن کمپبل نویسنده و روزنامه نگار ساندی تایمز لندن، در مطلبی، ده کتابفروشی سیار و عجیب جهان را معرفی کرده‌ است.


(کمپبل که شاعر و نویسنده کتاب‌های پرفروش انگلیس است)

فروش کتاب توسط چوپان ها با کوله پشتی در ایتالیا، کتابفروشی در یک قایق در لندن، کتابفروشی در یک ون در ایتالیا، فروش کتاب در یک تانک در آرژانتین، فروش کتاب در یک کاروان در پرتغال و فروش کتاب در قالب مجسمه در ژاپن از جمله کتابفروشی هایی هستند که از سوی این نویسنده به عنوان کتابفروشی های متحیر کننده نام برده شده است.

به عنوان مثال در کشور هایی که از اسب، الاغ و شتر برای کتابفروشی استفاده شده، هدف دسترسی راحت به نقاط دوردست و یا مناطق صعب العبور بوده است.

«کتابرانه» را مهدی یزدانی و سروناز هرانر که یک زوج ایرانی هستند راه انداخته‌اند. این دو خودروی پراید خود را از پنج سال پیش تاکنون با کتاب چیدمان و افراد زیادی را در تهران به کتاب علاقه‌مند کرده‌اند.

کمپبل نویسنده انگلیسی درباره «کتابرانه» می‌گوید: کتابرانه در ایران یکی از کتابفروشی‌های منتخب و مورد علاقه من است؛ چرا که شما در ابتدا فکر می‌کنید در یک تاکسی سوار شده‌اید اما در واقع شما وارد نخستین تجربه ادبی حیرت انگیز خود خواهید شد. شما در همه جا کتاب می‌بینید و احساس می‌کنید که وارد یک غار کوچک پر از کتاب شده‌اید

او می‌گوید: تمرکز آنها بر فروش نیست؛ بلکه این زن و شوهر ایرانی اهمیت خواندن را درک کرده‌اند و از این طریق به مردم کمک میکنند تا خودشان را باور کنند و برای به دست آوردن خواسته های خود تلاش و ایستادگی کنند.

او این زوج را فوق العاده خطاب و تاکید می‌کند که دنیا به تعداد بیشتری از این افراد نیاز دارد.

گمشده در یانکرز در بندرعباس به روی صحنه می رود/صبح ساحل

بعد از اجرای موفقیت آمیز پزشک نازنین،بهروز عباسی در نظر دارد نمایشنامه دیگری از نیل سایمون را در پلاتو آفتاب بندرعباس به روی صحنه ببرد.
گمشده در یانکرز معروف ترین نمایش نامه سایمون است که در سال ١٩٩١ موفق شد جایزه معتبر پولیتزر را برایش به ارمغان آورد.
در این نمایش کمدی بازیگران سه نسل تاتر هرمزگان در کنار هم ایفا نقش می کنند.داود اسلامی،محمد کهتکی،دیبا دارابی،مارال حقیقی،آیدا نظام پور،نرجس عزت زاده و بهاره بهاری بازیگران این نمایش می باشند.
طراح لباس سیما داوران،طراح صحنه افسانه پرمر و امین قاسمی،طراح نور مسعود میرزایی و دستیار کارگردان شقایق آزادی گروه کارگردانی را تشکیل می دهند.
اتفاقات این نمایش در اوایل دهه چهل میلادی در آمریکا رخ  می دهد  و سینما هالیوود در این اثر نقش پرنگی دارد.
سارا رضایی استاد دانشگاه هنر به عنوان مشاور سینمایی در کنار گروه فعالیت می کند.

کوشینسکی: آثار بسیاری از مقلدان گروتفسکی و کانتور ضعیف است

نشست «تاثیر تئاتر کانتور و گروتفسکی بر جریان تئاتر معاصر جهان و لهستان» با حضور داریوس کوشینسکی در سالن مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار شد.

به گزارش خبرنگار سایت ایران تئاتر، داریوس کوشینسکی گفت: تادیوش کانتور و گروتفسکی دو تن از چهره‌های تاثیرگذار تئاتر لهستان به شمار می‌روند. آن‌ها نه تنها بر تئاتر لهستان تاثیر گذاشته‌اند بلکه تاثیر آن‌ها بر تئاتر جهان مشهود است.

او افزود: تئاتر بی‌چیز توسط گروتفسکی و کانتور هم‌زمان مطرح شد اما در جهان همه بر این باورند که نخستین بار این موضوع از سوی گروتفسکی مطرح شده است. البته نقش گروتفسکی در جهانی شدن این ایده غیرقابل انکار است. در ایران نیز کتابی تحت عنوان «به سوی تئاتر بی‌چیز» منتشر شده است.

به گفته کوشینسکی، تئاتر بی‌چیز همراه با تاثیری که بر تئاتر لهستان و جهان گذاشت، دردسرهایی نیز با خود به ارمغان آورد.

او افزود: برای بررسی تئاتر لهستان باید از سنت تئاتر رمانتیک لهستان شروع کنیم. تئاتر رمانتیک لهستان ارتباط تنگاتنگی با شاعر رمانتیک لهستان «آدام برنارد میتسکیه‌ویچ» دارد. میتسکیه‌ویچ نمایشنامه‌ای به نام «شب نیاکان» دارد که در چهار بخش نوشته شده است و هر یک از بخش‌ها فرم تئاتری متفاوتی دارد. این نمایشنامه منبع الهام بسیاری از نمایشنامه‌نویسان و کارگردان‌های لهستانی است. در این نمایشنامه شما می‌توانید نوعی از تئاتر سیاسی را ببینید و موسیقی را. اما آن چیزی که گروتفسکی از میتسکیه‌ویچ تاثیر پذیرفته است بهره‌گیری از آیین فولکلوری است که این نمایشنامه‌نویس در آثارش به آن توجه دارد. این آیین فولکلوریک در لهستان با نام جاده معروف است.

او افزود: در این نمایشنامه شما با نمازخانه یک کلیسای کوچک روبه‌رو می‌شوید که عده‌ای دور هم جمع شده‌اند تا ارواح گذشتگان را فرا بخوانند. این ملاقات بسیار سخت و غیرممکن است اما در صحنه آخر نمایش مخاطب شاهد این ارتباط و گفت‌وگو میان مرده‌ها و زنده‌ها می‌شود. یک روح ظاهر می‌شود و هیچ کس آن را نمی‌شناسد و مردی که مراسم آیینی را اجرا می‌کند از او سوالاتی می‌پرسد. این دیدار برای همه باورپذیر نیست و برای برخی این گونه به نظر می‌رسد که مراسم آیینی درست برگزار نشده است اما این صحنه و ملاقات منبع الهامی برای تئاتر لهستان می‌شود.

به گفته کوشینسکی، این تئاتر در عین حال آیینی برخاسته از یک آیین دیگر است و در عین حال ضد آیین و غیرآیینی است. آیین باید ساز و کار درستی داشته باشد و گروتفسکی نمایشنامه «شب نیاکان» را روی صحنه برده است.

او افزود: در واقع ذات آیین مورد توجه گروتفسکی قرار گرفت و او با روی صحنه بردن نمایش «شب نیاکان» استحاله یک شخصیت را نشان می‌دهد. شحصیتی که در ابتدا علیه خدا یاغی است اما در نهایت خودش را تغییر می‌دهد و به رهبر معنوی یک ملت تبدیل می‌شود. این تغییر در طول نمایشنامه اتفاق می‌افتد و ایده‌ای می‌شود تا خودمان را تغییر بدهیم و به رهبر معنوی تبدیل شویم. این ایده تغییر، منبع الهامی برای گروتفسکی می‌شود تا ایده توتال اکت را مطرح کند.

به گفته کوشینسکی، گروتفسکی در جست‌و‌جوی راهی بود تا در بحران معنوی، لهستان را متقاعد کند و این ایده را مطرح کند که برای حفظ معنویت در زندگی باید به هنر پناه برد و هنر تنها وسیله‌ای است که می‌تواند مانع جدی در برابر مصرف‌گرایی و مکانیکی شدن زندگی شود.

او افزود: کانتور و گروتفسکی هر دو در آثارشان با نهادهای مذهبی بازی کردند. آن دو معتقد به تئاتر تجربی و متافیزیک در تئاتر بودند و هر دو با هم ایده تئاتر بی‌چیز را مطرح کردند. کانتور در سال 1944 این ایده را مطرح کرد. او آن زمان تئاتر اودیسه را روی صحنه برده بود و در این نمایش بود که برای نخستین بار او از اشیا تخریب شده و فقیرانه استفاده کرد. بعدها گروتفسکی در سال 1962 نمایشی را روی صحنه برد و در آن از اشیا فقیرانه استفاده کرد. پس از روی این صحنه رفتن این نمایش کانتور مدعی شد که گروتفسکی ایده تئاتر بی‌چیز را از او دزدیده است. البته ایده توسط گروتفسکی در جهان به شهرت رسید.

به گفته کوشینسکی، تئاتر بی‌چیز مبتنی بر کنش‌ها است و در نمایش از وسائل بسیار ساده و محقری استفاده می‌کردند و فضای صحنه عموما خالی بود و مخاطب تنها شاهد کنش بازیگر بود. در واقع کانتور و گروتفسکی در نمایش‌هایشان عناصر زیبایی‌شناسانه تیپکال را از بین بردند و می‌توان گفت تئاتر این دو چشم‌نواز نبود و عناصر زیبایی‌شناسی مشترکی در نمایش‌های آن‌ها به چشم می‌خورد.

او افزود: کانتور و گروتفسکی از خود میراثی به جا گذاشتند که ضمن این که در برخی موارد راه‌گشا است، اما دشواری‌هایی نیز برای گروه‌های تئاتری به همراه دارد. هر دو آن‌ها چهره کاریزماتیکی داشتند و تئاتر ناب و اصیل خودشان را خلق کردند. بسیاری از کارگردان‌ها از این دو هنرمند تاثیر‌گذار تقلید کرده‌اند و آثاری که خلق کرده‌اند اتفاقا بسیار ضعیف بوده است. بخشی از میراث این دو کارگردان بزرگ مدارس تئاتری است که در شهرهای ایتالیا و لهستان راه‌اندازی شده که میراث آن‌ها را حفظ کند. در واقع این مدارس میراث کانتور و گروتفسکی برای آیندگان به شمار می‌روند

پیست کتاب در بندرعباس



بارون شهرمون رو زیبا کرد و ما این هفته در پیست کتاب برنامه های متنوعی داریم،معرفی برخی از نویسندگان و شاعران هرمزگانی و مشورت با شما همراهان در خصوص ایده های جدید برای رسیدن به ایستگاه مطالعه در پارک ساحلی غدیر بندرعباس.قرارمان جمعه ساعت چهار مجسمه مرد ماهیگیر،دوستان خود را به مطالعه دعوت کنید.